رودکی
ابو عبدالله جعفر بن محمد رودکی سمرقندی دراوایل قرن 3 هجری
قمری ( 206 هجری قمری ) در آن هنگام که مبارزه 200 ساله ی
سیاسی و آزادی خواهی مردم تاجیک و دیگر مردمان ماوراءالنهر
خراسان جریان داشت در یکی از شهر های خوش آب و هوا و
خوش منظره کوهستانی رودک پنج رود متولد شد از آنچه که در
شعر هایش موج می زند معلوم می شود که در دوران کودکی با فقر
و تنگ دستی مبارزه می کرده است .
یکی از القاب رودکی ((استاد شاعران)) است و این لقب به سبب
مقام بلندش در شاعری به وی اختصصاص یا فت . رودکی در
فنون سخن و انواع شعر مانند : قصیده _ رباعی _ مثنوی _ قطعه
و غزل مهارت داشت و مخصوصا در قصیده سرایی پیشرو
دیگران بود .
ازآثاراومی توان به : کلیله و دمنه ، سند باد و پند زمانه اشاره نمود .
و سر انجام او به سال 329 هجری در پنج ده در گذشت و همان جا
به خاک سپرده شد .
دیوان اشعار :
از کعبه کلیسا نشینم کردی
آخر در کفر بی قرینم کردی
بعد از دو هزار سجده بر درگه دوست
ای عشق چه بی گانه ز دینم کردی
یکی دیگر از اشعارش که به سوگ پیری اشاره می کند :
من موی خویش را نه از آن می کنم سیاه
تا باز نوجوان شوم و مو کنم گناه
چون جام ها به وقت مصیبت سیه کنند
من موی در مصیبت پیری کنم سیاه
